Μονοπάτι Αρμονία

Στην καθημερινότητα μας ερχόμαστε αντιμέτωποι με δύσκολες ή ενοχλητικές καταστάσεις ή και με πρόσωπα που μας εγείρουν έντονα συναισθήματα. Μπορεί να θυμώνουμε, να ενοχλούμαστε ή να μην μπορούμε να αφήσουμε τις σκέψεις ή τις κρίσεις που έχουμε κάνει για αυτά και ταυτόχρονα να μην καταλαβαίνουμε ότι ή και γιατί μας επηρεάζουν τόσο. Μπαίνουμε στην διαδικασία να κρίνουμε, είτε την κατάσταση είτε τη συμπεριφορά κάποιου ατόμου, και έτσι αποστασιοποιούμαστε παίρνοντας μια στάση αλαζονείας για αυτό που συμβαίνει, σκεπτόμενοι ότι με κάποιο τρόπο είμαστε ‘’ανώτεροι’’ εφόσον εμείς βλέπουμε τι συμβαίνει, πιο είναι το πρόβλημα ή η λύση, σε σχέση με εκείνους που αδυνατούν να το κάνουν μέσα στη σύγχυσή τους.

Αυτή η αλαζονική στάση όμως δεν μας λυτρώνει, αντίθετα κάνει την ένταση πολύ μεγαλύτερη και μπορεί να φτάσει σε εμμονικές καταστάσεις. Μπορεί για παράδειγμα να συζητάω για ένα περιστατικό όπου έχω πικραθεί από κάποιον και όσο και αν το αναμοχλεύω δεν  ‘’φεύγει’’ ούτε βρίσκω εσωτερική ηρεμία. Είναι σαν να περπατάω μέσα σε ένα αέναο κύκλο.

 Σε εκείνο ακριβώς το σημείο χρειάζεται εγώ να αναρωτηθώ για ποιο λόγο αυτό με πειράζει τόσο πολύ? Ποιο δικό μου κομμάτι αγγίζει όλο αυτό? Υπάρχει περίπτωση αυτό που με ενοχλεί να είναι κάτι που εγώ κάνω αλλά δεν το εγκρίνω σε μένα? Οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μου είναι μια εν δυνάμει ευκαιρία να γνωρίσω λίγο περισσότερο εμένα, πως είμαι, πως λειτουργώ. Να έρθω πιο κοντά σε αυτό που ονομάζουμε πραγματικός εαυτός. Όχι αυτός που νομίζουμε ότι είμαστε, ούτε εκείνος που θα θέλαμε. Παραμερίζοντας το αυτονόητο ή αυτό που θεωρώ δεδομένο ότι ξέρω, μπορώ να στρέψω το βλέμμα μου και να ανακαλύψω νέα μονοπάτια άλλοτε πολύχρωμα γεμάτα ζωή, άλλοτε πιο ερημικά ή και δύσβατα, σε μια πορεία εσωτερικής αρμονίας.

Αρμονία είναι η ισορροπία των διαφορετικών στοιχείων και όχι η εξουδετέρωση εκείνων που δεν μας αρέσουν. Για να την κατακτήσουμε χρειάζεται να αναλάβω την ευθύνη για όσα μου συμβαίνουν, ακόμα και για εκείνα που δεν μου είναι ξεκάθαρο ότι έχω την ευθύνη. Χρειάζεται να ενθυμηθώ ότι από όλα αυτά έχω κάτι να μάθω, κάτι να ανα-γνωρίσω. Διαφορετικά δεν θα μας ‘’άγγιζε΄΄ αυτό που συμβαίνει. Η ευκαιρία δεν έρχεται μόνο μια φορά, έρχεται συνεχώς ίσως γιατί δεν είμαστε έτοιμοι να την αντιμετωπίσουμε ή δεν θέλουμε. Μπορεί να χρειαστεί να περάσουμε αρκετές φορές από το ίδιο μονοπάτι- κατάσταση, να φτάσουμε σε σημείο αγανάκτησης, με έχει κουράσει αυτή η κατάσταση ή η συμπεριφορά, να λέμε, δεν αντέχω άλλο και πάλι να μην αντιλαμβανόμαστε το δώρο που έχουμε μπροστά μας. Η ανάληψη ευθύνης δεν είναι εύκολη, ειδικά όταν έχω μάθει να μένω στο οικείο ακόμη και όταν αυτό είναι άβολο. Όταν αρχίζω όμως να διανύω αυτό το μονοπάτι παρέα με την αποδοχή, τη συγχώρεση και την αγάπη μπορώ πλέον να απελευθερωθώ από την βασανιστική κυκλική μου πορεία και να έρθω πιο κοντά προς την εσωτερική αρμονία και γαλήνη. 

Βίκη Μπιστογιαννάκη

 © 2016 bistogiannaki.gr

ΕκτύπωσηΗλεκτρονικό ταχυδρομείο